Zastanawiasz się dokąd nocą tupta jeż? Koniecznie sprawdź!

Jeż tuptający nocą

W piosence, która otwierała popularny w latach dziewięćdziesiątych program dla dzieci, padało intrygujące pytanie – dokąd nocą tupta jeż? Te fascynujące stworzenia żyją w naszym otoczeniu i wcale nie tak trudno się na nie natknąć. Dowiedz się, co warto wiedzieć o jeżach, ich zwyczajach oraz zagrożeniach, jakie czekają na nie także z ręki człowieka.

Jeż – co to za zwierzę?

W naszym kraju najczęściej możemy natknąć się na dwa gatunki jeży. Są to – jeż europejski (Erinaceus europaeus) oraz jeż wschodni (Erinaceus Roumanicus). Na pierwszy rzut oka niczym się od siebie nie różnią, jednak przy dogłębnym przyjrzeniu się możemy dostrzec, że każdy z nich ma inne umaszczenie. Historia tych zwierząt sięga wielu milionów lat wstecz, a gatunki uległy rozdzieleniu najprawdopodobniej w epoce zlodowaceń. Obecnie wyróżnia się ich czternaście. Wszystkie łączy to, że są niewielkimi owadożernymi ssakami, które prowadzą nocny tryb życia. 

Jeżowe zwyczaje – co warto o nich wiedzieć? 

Trudno wyobrazić sobie jeża bez kolców. W istocie są to rodzaje włosów, tak jak one stworzone są z keratyny.  Dorosłe osobniki mają ich od sześciu do ośmiu tysięcy w ciągu całego życia, posiadają aż trzy ich pokolenia. Kolce niemowlęce są białe i miękkie, następnie pojawiają się ciemniejsze i nieco twardsze, które w okresie dojrzewania zastępowane są przez dorosłe i w pełni wykształcone kolce.

Małe jeżyki rodzą się najczęściej w połowie maja, jednak niejednokrotnie możemy natknąć się na mioty jesienne. Samica rodzi najczęściej od dwóch do nawet dziesięciu młodych, które na początku ukrywa w specjalnie naszykowanym gnieździe. Kiedy maluchy kończą miesiąc, mama zaczyna wyprowadzać je na nocne spacery, aby miały szansę poznać okolicę i nauczyć się zdobywać pokarm – to właśnie w tym okresie możemy spotykać na nocnej przechadzce całą jeżową rodzinę. Pełną samodzielność jeżyki otrzymują w wieku około siedmiu tygodni. Wówczas zostają wyprowadzone przez matkę, każdy do innego oddalonego miejsca, po to, aby mogły zdobywać samodzielnie własne terytoria.

W okresie jesiennych miesięcy jeże żerują po to, aby nabrać jak największej masy ciała. W szczytowym okresie ich waga może dochodzić nawet do dwóch kilogramów. Zapadają wówczas w letarg, a na zgromadzonych zapasach mogą przetrwać do wiosny. Na wolności jeże dożywają mniej więcej ośmiu lat, w niewoli nawet piętnastu.

Co jeże robią w naszym otoczeniu?

Jeże coraz częściej przenoszą się do terenów zurbanizowanych, dlatego możemy z łatwością natknąć się na nie w okolicach ludzkich siedzib. 

Wbrew obiegowej (i kulturowej) opinii jeże nie żywią się jabłkami. Są to zwierzęta owadożerne, a w ich diecie najczęściej goszczą chrząszcze, dżdżownice, żugi a nawet drobne ssaki czy gady. Jeże chętnie żywią się także pisklętami oraz jajami ptaków. 

Jakie zagrożenia czekają na jeże?

Tuptający nocą jeż
Źródło: Pixabay.com

Eksodus jeży na tereny zurbanizowane przyniósł im wiele możliwości zróżnicowanych źródeł pożywienia. Niestety, dostarczył także nowych zagrożeń.

Spośród nich wymienić można:

  • samochody i inne pojazdy ruchu drogowego,
  • kosiarki i podkaszarki,
  • wypalanie traw,
  • pozostawione puste puszki i konserwy,
  • niezabezpieczone kanały i studzienki,
  • stawy i oczka wodne, w których jeże toną bez możliwości wyjścia,
  • domowe psy oraz inne drapieżne zwierzęta.

Jeżeli na wieczornym spacerze natkniemy się na jeża, możemy spodziewać się tego, że nie będzie zachowywał się szczególnie płochliwie. Warto jednak trzymać pewien dystans i obserwować tego nocnego spacerowicza z daleka. Najprawdopodobniej właśnie poszukuje on pożywienia lub kryjówki.

Artykuł napisała:
Magdalena Polena – copywriterka, dziennikarka, freelancerka.
Na co dzień kolekcjonuje niepotrzebne fakty i wychowuje trzy koty.

Źródła:

  • Systematyka i nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska, A. Jasiński, W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 61, 
  • Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.